BINUHUSAN NIYA NG TUBIG ANG BUNTIS NIYANG ASAWA UPANG IPAHIYA. PERO NANG MABURA ANG MAKEUP NITO,
BINUHUSAN NIYA NG TUBIG ANG BUNTIS NIYANG ASAWA UPANG IPAHIYA. PERO NANG MABURA ANG MAKEUP NITO, ISANG 5-TAONG SIKRETO ANG GUMUHO SA IMPERYO NIYA.
Ako si Elena. O iyon ang pangalang ipinilit sa akin ng lalaking pinakasalan ko.
Sa mata ng buong Pilipinas, ang asawa kong si Rafael Santillan ay ang perpektong lalaki. Isa siyang bilyonaryo, isang kilalang pilantropo, at nagmamay-ari ng pinakamalaking Real Estate Empire sa bansa. Palagi siyang nakangiti sa mga camera, laging nakahawak sa aking baywang, at pinupuri ako bilang kanyang “simpleng maybahay.”
Ngunit sa likod ng mga nakasarang pinto, si Rafael ay isang halimaw na nagkukubli sa mamahaling suit. Anim na buwan na akong buntis, ngunit hindi iyon naging hadlang upang tratuhin niya akong parang isang aso. Araw-araw, pinipilit niya akong maglagay ng napakakapal na makeup upang itago ang malalaking peklat sa aking mukha—mga peklat mula sa isang malagim na aksidente sa sasakyan limang taon na ang nakalipas na nag-alis din ng aking mga alaala.
Hanggang sa dumating ang gabi ng National Charity Gala na nagpabago sa lahat.
ANG GABI NG PAGPAPAHIYA
Ang Gala ay naka-live broadcast sa buong Pilipinas. Puno ng mga senador, bilyonaryo, at sikat na personalidad ang Grand Ballroom ng isang 5-star hotel sa Manila. Nakaupo ako sa tabi ni Rafael, tahimik at nakayuko, habang siya ay nagmamayabang sa mga investors.
Dahil sa pagbubuntis, nakaramdam ako ng matinding pagkahilo at pagkauhaw. Kumuha ako ng isang basong tubig mula sa lamesa. Ngunit bago ko pa ito mainom, biglang hinablot ni Rafael ang aking braso sa ilalim ng lamesa. Pilit niyang idiniin ang kanyang mga kuko sa aking balat.
“Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang uminom bago ang aking speech?” nanggagalaiting bulong niya, nakangiti pa rin sa mga tao ngunit ang mga mata ay nanlilisik. “Gusto mo bang agawin ang atensyon sa akin, ha, Elena? Palamunin!”
Tumayo siya upang magbigay ng toast. Kinuha niya ang isang napakalaking pitcher ng napakalamig na tubig na may yelo. Inakala ng lahat na magsasalin siya sa kanyang baso. Ngunit sa isang sinadyang “aksidente,” inihagis niya ang buong laman ng pitcher nang direkta sa aking mukha at katawan.
SPLASH.
Napasigaw ako sa matinding lamig. Ang yelong tubig ay tumagos sa aking mamahaling maternity gown. Dahil sa gulat at madulas na sahig, nawalan ako ng balanse. Bumagsak ako sa marmol na sahig, hawak ang aking malaking tiyan.
Nag-gasp ang buong ballroom. Ang mga camera ng national TV ay agad na nakatutok sa akin.
“Oh my god! Elena, mahal ko! Nadulas ang pitcher sa kamay ko!” madamdamin at pekeng sigaw ni Rafael, lumuhod sa tabi ko upang magmukhang nag-aalalang asawa. Ngunit nang ilapit niya ang kanyang mukha sa akin, bumulong siya, “Bagay ‘yan sa’yo. Matuto kang lumugar.”
Dahil sa matinding stress, ginaw, at paninikip ng tiyan, nawalan ako ng malay sa gitna ng bilyun-bilyong manonood.
ANG KWARTO SA OSPITAL AT ANG PAGBUNYAG
Nagising ako sa isang maliwanag na kwarto sa St. Luke’s Medical Center. Narinig ko ang heart monitor na tumutunog nang maayos. Ligtas ang aking sanggol.
Sa tabi ng kama ko ay ang Chief of Surgery na si Dr. Arturo Mendez, isang matandang doktor na kilala sa kanyang integridad. Hawak niya ang isang basang tuwalya, maingat na pinupunasan ang aking mukha. Dahil sa pagkabuhos ng tubig at pawis, tuluyan nang nabura ang makapal na waterproof concealer at foundation na sapilitang ipinapalagay sa akin ni Rafael araw-araw.
Lumitaw ang tunay kong balat. Lumitaw ang mga peklat sa aking pisngi at kilay.
Nang makita ni Dr. Mendez ang buo kong mukha nang walang makeup, biglang nalaglag ang tuwalya mula sa kamay niya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Umatras siya, nanginginig, at tila nakakita ng multo.
“I-Imposible…” nanginginig na usal ni Dr. Mendez. “I-Isabella? Isabella Villaroman?!”
Nang marinig ko ang pangalang iyon, isang malamig na enerhiya ang dumaloy sa buong katawan ko. Tumingin ako sa doktor, at sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na blangko ang aking mga mata. Wala na ang takot. Ang babaeng walang alaala ay patay na.
Tumingin ako nang diretso sa doktor at bumulong, “Opo, Dr. Mendez. Ako ito. Si Isabella.”
ANG 5-TAONG SIKRETO
Limang taon na ang nakalipas, ang buong Pilipinas ay nagluksa sa pagkamatay ng nag-iisang bilyonaryang tagapagmana ng Villaroman Empire na si Isabella. Ayon sa balita, nasunog ang sinasakyan kong kotse at hindi na natagpuan ang aking katawan.
Ang hindi alam ng publiko, ang accountant ng aking pamilya na si Rafael Santillan ang nag-utos na ipasabotahe ang preno ng sasakyan ko. Gusto niyang angkinin ang aking bilyun-bilyong yaman. Nang makaligtas ako nang may matinding amnesia at mga peklat sa mukha, palihim niya akong itinago. Ikinulong niya ako sa isang pekeng pagkakakilanlan bilang “Elena,” isang ulila. Pinakasalan niya ako upang legal na makuha ang aking Trust Fund, habang kinukumbinsi ang mundo na siya ang nagluksa kong “business partner” na nagmana ng aking kumpanya.
Inakala niya na habambuhay akong magiging uto-uto. Ngunit anim na buwan na ang nakalipas, nang magbuntis ako, unti-unting bumalik ang mga alaala ko. Nagpanggap akong wala pa ring alam, nagtitiis sa kanyang mga pang-aabuso, nag-iipon ng ebidensya, at naghihintay ng perpektong pagkakataon upang durugin siya nang walang ginagamit na karahasan.
At ang pagpapahiya niya sa akin sa live TV kanina ang nagbigay sa akin ng pinakamatamis na entablado.
ANG PAGGUHO NG IMPERYO SA HARAP NG PILIPINAS
Sa labas ng kwarto ng ospital, nagkakagulo ang mga media reporters. Hawak ni Rafael ang mikropono, umiiyak, nagkukunwaring isang mabuting asawa.
“Ipagdasal niyo po ang asawa kong si Elena. Isa siyang napakahinang babae, at hindi niya kinaya ang pressure ng event,” madramang pahayag ni Rafael sa mga camera. “Gagawin ko ang lahat para protektahan ang pamilya ko.”
Biglang bumukas ang pinto ng ospital.
Namatay ang ingay ng mga tao. Lumabas si Dr. Mendez. At sa likuran niya, itinutulak ng mga nurses ang aking wheelchair. Nakasuot ako ng puting damit, malinis ang mukha, at kitang-kita ang aking mga peklat. Nakataas ang aking noo, puno ng awtoridad na matagal nang nawala sa akin.
Nang makita ng mga reporters ang mukha ko nang walang makeup, nagkaroon ng matinding bulungan. Ang ilang matatandang journalists na nag-cover sa akin noong bata pa ako ay napasinghap.
“I-Isabella Villaroman?!” sigaw ng isang reporter. Sumabog ang flash ng mga camera. Naka-live pa rin ang lahat sa National TV.
Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Rafael. Nagsimulang mangisay ang kanyang mga binti. “E-Elena?! Anong ginagawa mo?! Ipasok niyo siya sa loob! Nababaliw na ang asawa ko!” nag-papanic na bulyaw niya, pilit na lumalapit upang itago ako.
Hinarang siya ng dalawang ahente ng NBI na palihim kong ipinatawag kanina pa sa pamamagitan ni Dr. Mendez.
Kinuha ko ang mikropono mula sa isang reporter. Tinitigan ko si Rafael sa mata, at ang boses ko ay umalingawngaw sa bawat telebisyon sa buong bansa.
“Hindi Elena ang pangalan ko,” malamig at makapangyarihan kong deklarasyon. “Ako si Isabella Villaroman. Ang tunay na may-ari ng lahat ng kumpanyang ipinagmamalaki ng lalaking ito.”
“Kasinungalingan! May amnesia ang asawa ko! Nag-iilusyon siya!” nagwawalang sigaw ni Rafael, pinagpapawisan ng malamig.
“Bumalik na ang mga alaala ko anim na buwan na ang nakalipas, Rafael,” sagot ko, at inilabas ni Dr. Mendez ang mga DNA test at lumang dental records na nagpapatunay ng aking pagkakakilanlan. “Limang taon mo akong ikinulong sa isang kasinungalingan. Pinagtangkaan mo akong patayin, ninakaw mo ang kumpanya ko, at ginawa mo akong alipin sa sarili kong bahay.”
Napasinghap ang buong bansa. Ang perpektong imahe ni Rafael Santillan ay nabasag na parang manipis na salamin.
Lumapit ang Lead Investigator ng NBI. “Rafael Santillan, inaaresto ka namin para sa Frustrated Murder, Kidnapping, Identity Theft, at Corporate Fraud na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong piso. May hawak din kaming ebidensya mula sa sarili mong laptop na isinumite ng iyong asawa.”
“HINDI! Pera ko ‘yon! Kumpanya ko ‘yon! Isabella, asawa mo ako! Buntis ka sa anak ko!” humahagulgol na pakiusap ni Rafael habang pinoposasan siya ng mga pulis sa mismong harap ng Live TV. Lumuhod siya, nagmamakaawa, at umiiyak.
Tiningnan ko ang lalaking sumira sa limang taon ng buhay ko. Wala akong ginamit na patalim. Wala akong ibinuhos na mainit na mantika. Ginamit ko lamang ang katotohanan at ang batas upang sunugin ang buong pagkatao niya.
“Wala kang anak, Rafael. Ang batang ito ay isang Villaroman,” malamig kong paalam. “I-enjoy mo ang pagiging ‘simpleng tao’ sa loob ng kulungan.”
Habang kinakaladkad si Rafael palabas ng ospital at isinasakay sa sasakyan ng pulisya, ang buong Pilipinas ay sumaksi sa pinakamalaking pagbagsak ng isang huwad na hari. Ako naman ay nanatiling nakaupo, nakangiti, at handang bawiin ang imperyong nararapat lamang sa akin.
